Hayat bacağında asılmış beklemede…
Her kim olursan ol ya da her kim değilsen, nereye gideceğini bilmiyorsan kendi adımlarına takılıp düşersin ve Çinlilerin de dediği gibi ‘’nereye gideceğini bilen insanın, dünya önünden çekilir ona yol verir’’ tam böyle olmasa bile bu ana fikirde bir atasözleri olması lazım.
Ne ileri gidebiliyor insan bazen ne de geri. Yerinde sayıklıyorsun. Sanki sıkıca, kocaman bir iple hemen yanı başında ki kazığa bağlanmış gibi ya da kazık tam da senin üzerinde duruyormuş gibi.Canın yanar, kanın akar, gözlerin dolar ve ağlarsın.Ta ki paslanıp, o kazığa da sarılıp, ruhunun bir parçası haline getirip birlikte yürümeye cesaret edene kadar.Sonrası da hiç kolay değildir.Cesaret etmek yetmez çoğu zaman. Eğer ilk kez böyle bir durumla karşılaştıysan, bir de onunla beraber yürümeyi öğrenmen gerekir, ki mesela her düşüşünde bir öncekinden daha çok canın yanabilir ancak; düştükçe daha hızlı kalkarsın.Akabinde gözyaşı torbaları da bir gün kurur…
Çok evham yapmamak gerekir. Hayat dediğin şey, insan denilen biz garip yaratıkların uzun ama kısacık serüvenleridir. Hepsi birbirine benzer. Öyle ki acılar bile birbirine benzemeye başladı gün geçtikçe.Hani hep derlerdi ya, mutluluklar aynıdır esas olan acılar.Onlar birbirine benzemezdi hani…İşte o yalan olalı çok oluyor. Artık bir masada üç kişiden ikisi benzer dertten muzdarip ve belki tıpa tıp aynı dertten.
Şimdi peki bu yazının amacı nedir?
Bende bilmiyorum.Tek bildiğim benim acılarım eskimeye başladı.Kazığımla beraber yürümeye cesaret edeli çok oluyor.Öğrenme sürecim biraz sancılı geçmiştir, doğrudur.Kazığımla beraber yürümek gerçekten zor ve her düşüşümde daha hızlı kalksam da tekrar düşmemem için hiçbir sebep yok.Kusursuz dengem sırttan küçük bir darbeyle bozulabilir.Yeni yürümeyi öğrenen bir bebek gibi tıpkı.
Sabırla yeniden ve yeniden büyümek.Büyümeyi öğrenmek, tanımak.
Ve bir gün yeniden emeklemek.Bir gün yine yeniden en başından almak.En sonuna gelene kadar bu böyle sürüp gider.Kendi küçük kıyametini görene dek...
